Отбасылық зорлық-зомбылық – қазіргі қоғамдағы ең ауыр әлеуметтік мәселелердің бірі. Бұл тек бір отбасының ішкі мәселесі емес, бүкіл қоғамға әсер ететін қауіпті құбылыс. Өкінішке қарай, көптеген адамдар зорлық-зомбылықты қалыпты жағдай ретінде қабылдап, оны жасырып қалуға тырысады. Алайда мұндай әрекет адам өміріне, психологиясына және болашағына үлкен зиян келтіреді.
Зорлық-зомбылық тек физикалық күш көрсету емес. Оған психологиялық қысым жасау, қорқыту, кемсіту, бостандықты шектеу және экономикалық тәуелділікке мәжбүрлеу де жатады. Көп жағдайда жәбірленуші қорқыныштан немесе балалардың болашағын ойлап үнсіз қалады. Бірақ үнсіздік мәселені шешпейді, керісінше оны тереңдете түседі.
Отбасындағы зорлық ең алдымен балаларға ауыр әсер етеді. Ондай ортада өскен бала қорқынышпен өмір сүріп, психологиялық жарақат алады. Кейбір балалар агрессивті болып өссе, енді бірі өзіне сенімсіз болады. Демек, отбасындағы қатыгездік келесі ұрпақтың тәрбиесіне де кері ықпал етеді.
Қазіргі таңда бұл мәселеге қоғам назар аудара бастады. Заң күшейтіліп, жәбірленушілерге көмек көрсету орталықтары ашылуда. Дегенмен мәселені толық шешу үшін тек заң жеткіліксіз. Адамдардың санасы өзгеруі керек. Әр отбасы сыйластыққа, түсіністікке және сабырлылыққа негізделуі қажет.
Менің ойымша, зорлық-зомбылыққа ешқашан ақтау болмауы тиіс. Қандай жағдай болмасын, мәселені күшпен емес, сөйлесу арқылы шешу маңызды. Қоғам болып бұл мәселеге бейжай қарамай, жәбір көрген адамдарға қолдау көрсетуіміз керек. Себебі қауіпсіз отбасы – мықты қоғамның негізі.
Бекзат АСҚАРҰЛЫ
